Sabi nila, sapat na raw ang marunong magsulat ng pangalan...eh paano kung may iba ka pang pangarap? Hindi ko makakalimutan ang sinabi ng mga magulang ko noon: “Hindi kailangang magtapos ng pag-aaral. Basta marunong kang sumulat ng pangalan mo, alam ang birthday mo, at alam kung saan ka nakatira, sapat na 'yan.” Sa aming lugar, kung babae ka, ang tadhana mo raw ay mag-aasawa. Kung lalaki ka naman, sa bukid ka magtatrabaho. Pero habang lumalaki ako, nakita ko kung gaano kahirap ang buhay kapag hindi nakapagtapos ng pag-aaral. Kaya nangako ako sa sarili ko: “Balang araw, ang mga anak ko, hindi nila mararanasan ang hirap na dinanas ko.” Para makatapos ng pag-aaral, kinailangan kong magtiyaga. Nagsinungaling pa nga ako para makakuha ng trabaho bilang mananahi ng zipper ng pantalon. Sinabi kong marunong akong gumamit ng makina, kahit hindi naman talaga. Sa tuwing bakasyon, nagtatrabaho ako bilang tindera ng itlog sa palengke. Walang gala, walang lakwatsa—trabaho at eskwela lang ang mundo ko. Pero sulit ang lahat. Nakapagtapos ako, naging guro at nagka-pamilya. Ang asawa ko nagtayo ng maliit na computer shop. Ang pangarap namin? Makatapos sa magandang eskwelahan ang aming mga anak at mabigyan sila ng magandang buhay. Ngunit sa Pilipinas, palaki ng palaki ang mga gastusin taon-taon at kahit pagsamahin namin ang kita naming mag-asawa, kulang pa rin. Kaya nag-isip kami, “Ano kaya kung mag-abroad na lang tayo?” Nag-apply kami sa iba't ibang bansa—Ireland, New Zealand, Germany, at Australia. Kumuha pa ako ng caregiver course para makapag-apply sa Japan. Pinuntahan lahat ng job fairs pero ni isa man walang tumawag. Hanggang isang araw, may kamag-anak ang mister ko na inalok kami ng sponsorship papuntang Canada. Kinuha namin agad ang pagkakataon. Binenta namin ang lahat ng meron kami, nangutang para sa mga gagastusin. Sabi ko sa sarili ko, “Canada na ito! Para sa mga anak namin.” Buo ang tiwala namin na ito na ang sagot sa lahat ng dasal namin. Sa simula ng buhay namin sa Canada, masaya kami dahil nakahanap kami ng trabaho at naipasok ang mga bata sa eskwelahan. Nakitira muna kami sa kamag-anak, at hindi nagtagal ay nakakuha kami ng sariling bahay. Ngunit dumating na ang mga pagsubok. Akala namin ang pagpunta sa Canada ang sagot sa lahat. Pero ang hirap pala—ang bilis ng pagtaas ng mortgage at presyo ng bilihin. Ang kakarampot na sweldo namin ay hindi na kasya. Nabaon kami sa utang at nabuhay kami ng paycheck to paycheck. Dahil dito, naghanap kami ng iba pang pagkakakitaan. Sumubok kami ng online business na nauwi sa wala at nagbenta kami ng pampapayat, pero hindi kumagat. Nag-cater din kami ng mga lutong pinoy, pero hindi pa rin naging sapat. Lalo pang lumala nang dumating ang pandemya at na-lay off ang asawa ko. Nawalan din kami ng part-time jobs. Ang bigat ng mga bayarin, lalo na't patuloy ang paglaki ng gastos ng mga bata. Dasal ang tanging naging sandigan namin na sana ay umayos ang buhay namin. Isang araw, habang nag-i-scroll ako sa aking social media, nakita ko ang kwento ng mag-asawang OFW na dumaan din sa ganitong pagsubok. May naramdaman akong kakaibang udyok na kausapin sila. Kahit iskeptical, nag-message ako sa kanila, naisip ko na baka ito na ang solusyon sa aming paghihirap. Ibinahagi nila sa amin ang isang simpleng sistema na nagbigay kasagutan sa aming problema. Sistemang marami ng natulungan, napakadaling aralin, subok na, at may epektibong solusyon at gamit na rin sa Pilipinas ng marami nating kababayan. Kaya mula noon: ✅Nagkaroon na kami ng maraming oras para sa aming mga anak ✅Hindi na namin kinailangang mag-part-time job ✅Nakabayad kami ng mga utang namin ✅Nakatulong sa mga bayarin at gastusin sa araw-araw ✅Natutulungan ko ang mga magulang ko sa Pilipinas ✅Nakakapasyal na muli sa mga paborito naming lugar ✅Nagbigay linaw at kasagutan sa aming pangarap. Napakalaki ng pasasalamat ko sa simpleng sistemang ito. Alam kong marami pang katulad namin na nagnanais ng mas maayos na buhay, ngunit nakakaranas ng hirap at pagod sa ibang bansa at kahit sa sarili nating bayan. Huwag magdalawang isip. Alamin ang bagong pag-asang bumuhay muli sa pangarap namin. Kami po ang mag-asawang Albin at Jheng, huwag na magpatumpik tumpik. I-tap ang “LEARN MORE!”